Η ηθική και η αλήθεια.

Φρ. Νίτσε

Φρ. Νίτσε

Φρ. Νίτσε.

«Ο,ΤΙ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ “ΑΛΗΘΕΙΑ” ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ η πιο βλαβερή, η πιο κακόβουλη, η πιο υποχθόνια μορφή ψεύδους. Το ιερό πρόσχημα της «βελτίωσης» της ανθρωπότητας αποδείχτηκε ένα δόλιο τέχνασμα που στόχο είχε να απομυζήσει την ίδια τη ζωή και να την κάνει αναιμική. Η ηθική ως βαμπιρισμός». «ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ, ξεσκεπάζει συγχρόνως την απαξίωση όλων των αξιών στις οποίες πιστεύουν ή έχουν πιστέψει οι άνθρωποι. Δεν βλέπει πια τίποτε αξιοσέβαστο στους έντιμους ανθρώπους, ακόμα και σε εκείνους που ανακηρύχθηκαν άγιοι. Σε αυτούς βλέπει το πιο ολέθριο είδος εκτρώματος, ολέθριο επειδή άσκησε τόση γοητεία». «Η ΕΝΝΟΙΑ “ΘΕΟΣ” ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΕ ΩΣ ΕΝΝΟΙΑ αντίθετη προς τη ζωή -μέσα σε αυτή την έννοια καθετί βλαβερό, δηλητηριώδες, συκοφαντικό, ολόκληρη η θανάσιμη έχθρα κατά της ζωής συνθέτουν μια φοβερή ενότητα.

Οι έννοιες “επέκεινα”, “αληθινός κόσμος” επινοήθηκαν για να υποτιμήσουν τον μοναδικό κόσμο που υπάρχει -για να μην αφήσουν κανένα σκοπό, κανένα λόγο, καμία αποστολή για τη γήινη πραγματικότητά μας». «ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ “ΨΥΧΗ”, “ΠΝΕΥΜΑ”, τελικά ακόμα και η έννοια “αθάνατη ψυχή”, επινοήθηκαν για να περιφρονήσουν το σώμα, για να το κάνουν άρρωστο -”άγιο”-, για να αντιμετωπίσουν με φρικτή επιπολαιότητα όλα τα πράγματα στη ζωή που αξίζουν να τους δοθεί ιδιαίτερη προσοχή, τα ζητήματα της διατροφής, της κατοικίας, της πνευματικής δίαιτας, της περιποίησης του αρρώστου, της καθαριότητας, του καιρού». «ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, Η “ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ”, -δηλαδή μια folie circulaire (κυκλική τρέλα) που κινείται ανάμεσα στους σπασμούς της μετάνοιας και στην υστερία της λύτρωσης. Η έννοια “αμαρτία” επινοήθηκε μαζί με το όργανο βασανιστηρίων που της αρμόζει, την έννοια “ελεύθερη βούληση”, για να δημιουργήσει σύγχυση στα ένστικτα, για να κάνει τη δυσπιστία απέναντι στα ένστικτα δεύτερη φύση». «ΣΤΗΝ EΝΝΟΙΑ ΤΗΣ “ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ”, της “απάρνησης του εαυτού” βρίσκεται το διακριτικό σημάδι της παρακμής: δελεαζόμαστε από το βλαβερό, δεν μπορούμε πια να εντοπίσουμε τι μας ωφελεί. Υπό αυτή την έννοια, η αυτοκαταστροφή μετατρέπεται γενικά σε ένδειξη αξίας, σε “καθήκον”, σε “αγιότητα”, σε “θεϊκότητα” που ενυπάρχει στον άνθρωπο». «ΤΕΛΟΣ -ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΟΜΕΡΟ-, η έννοια του καλού ανθρώπου σημαίνει ότι συντάσσεται κανείς με καθετί αδύναμο, άρρωστο, αποτυχημένο, με ό,τι υποφέρει από τον εαυτό του -με όλα όσα πρέπει να χαθούν-, αναστρέφεται ο νόμος της επιλογής, δημιουργείται ένα ιδεώδες από την αντίθεση προς τον περήφανο άνθρωπο που ευδοκιμεί, προς τον άνθρωπο που λέει Ναι, προς τον άνθρωπο που είναι σίγουρος για το μέλλον -αυτός ο άνθρωπος ονομάζεται πλέον κακός». Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φρίντριχ Νίτσε, Γιατί είμαι τόσο σοφός, εκδόσεις Πατάκη.

TVXS

Advertisements

About Φραπεδόμαγκας

Λατρεύω τον καναπέ. Δε μπορώ να ζω χωρίς αυτόν! Πάντα συντροφιά με τον φραπέ. Είναι το όπλο μου για να αλλάξω την σάπια κοινωνία.
This entry was posted in Φιλοσοφία and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Η ηθική και η αλήθεια.

  1. Παράθεμα: Η ηθική και η αλήθεια. | ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΜΜ. ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s