Νόμος και Βία.

Το άδικο δίκαιο

Οι «εκσυγχρονιστές» εισαγωγείς τους τις έφεραν τριάντα χρόνια μετά τη στιγμή ηγεμονίας τους στην Εσπερία και χωρίς την παραμικρή αναφορά στις καταιγιστικές κριτικές που έχουν ασκηθεί στον τρόπο με τον οποίο δικαιολογούν ανισότητες, αυταρχικές εξουσίες και «ανθρωπιστικούς» πολέμους. Στην Ελλάδα των μνημονίων διαπιστώνουμε την αποτυχία των θεωριών αυτών καθημερινά. Ο ακατάσχετος πολλαπλασιασμός θεωρημάτων περί επιστροφής στην «κανονικότητα», «απαραίτητων» μεταρρυθμίσεων της δήθεν προστασίας ανθρώπινων δικαιωμάτων αποκαλύπτει τις ιδεολογικές προτιμήσεις νομικών και διανοούμενων που προσπαθούν να διασώσουν τα τελευταία ερείσματα μιας επιθανάτιας και θανατηφόρας εξουσίας. Η παρακμή της δικαστικής λειτουργίας ακολουθεί την ίδια λογική: τα ηθικιστικά τεχνάσματα που μαθαίνουν οι φοιτητές χρησιμοποιούνται για να δικαιολογηθεί κάθε λογής αδικία, ενώ ο χωρισμός των εξουσιών γίνεται προπέτασμα για τη νομιμοποίηση κάθε εκτελεστικής αυθαιρεσίας.

Οι πρόσφατες αποφάσεις των δικαστηρίων για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού είναι χαρακτηριστικές. Ετσι όμως έχουμε καταντήσει σ’ ένα νομικό σύστημα που ακολουθεί το γράμμα του νόμου και βιάζει το πνεύμα του. Οσοι ξεχνούν ότι ένα δίκαιο χωρίς δίκιο είναι σώμα χωρίς ψυχή, νεκρό γράμμα που ούτε εμπνέει ούτε αξίζει συμμόρφωση, μετατρέπονται σε λογιστές της εξουσίας. Η απόσταση μεταξύ του κράτους και του κράτους δικαίου είναι πάντοτε μικρή. Αλλά όταν η δικαιοσύνη εκπίπτει του νόμου, τότε τα δύο καθίστανται ταυτόσημα – ο νόμος ως γλώσσα μιας μανικής κυριαρχίας.

Σύμφωνα με τον μεγάλο Γερμανό-Εβραίο φιλόσοφο Βάλτερ Μπένγιαμιν, η βία παράγει αλλά και συντηρεί τον νόμο. Ας δούμε πρώτα τη βία που παράγει δίκαιο. Τα περισσότερα συντάγματα υιοθετήθηκαν μετά από επανάσταση, νίκη ή ήττα σε πόλεμο, αποικιοκρατική κατάκτηση ή απελευθέρωση ενάντια στην ισχύουσα συνταγματική νομιμότητα. Η επαναστατική βία καταργεί το σύνταγμα του προηγούμενου «διεφθαρμένου» συστήματος προκειμένου να ιδρύσει ένα νέο κράτος, ένα καλύτερο σύνταγμα, έναν δίκαιο νόμο. Τη στιγμή που ασκείται η επαναστατική βία αποδοκιμάζεται ως παράνομη, βάρβαρη, διαβολική. Αλλά όταν νικήσει, νομιμοποιείται αναδρομικά με την ολοκλήρωση του κοινωνικού και νομικού μετασχηματισμού.

Τα περισσότερα κράτη και νομικά συστήματα είναι παιδιά βίας, πολέμου ή επανάστασης, κατάληψης ή εξέγερσης. Ετσι είναι και τα συντάγματά τους. Η Γαλλική Επανάσταση νομιμοποιήθηκε αναδρομικά με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη,

Advertisements

About Φραπεδόμαγκας

Λατρεύω τον καναπέ. Δε μπορώ να ζω χωρίς αυτόν! Πάντα συντροφιά με τον φραπέ. Είναι το όπλο μου για να αλλάξω την σάπια κοινωνία.
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s