Νόμος και Βία.

«μια πολεμική πράξη εναντίον τυράννων», που περιλαμβάνει μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων το δικαίωμα της αντίστασης στην τυραννία. Η Αμερικανική Επανάσταση νομιμοποιήθηκε με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, η οποία στη Δεύτερη Τροπολογία διαιωνίζει το δικαίωμα του λαού να δημιουργεί εθνοφυλακές και «να έχει και να φέρει όπλα».

Τα σημαντικά ελληνικά συντάγματα επίσης ακολούθησαν βίαια γεγονότα, την Επανάσταση του 1821, τον εμφύλιο πόλεμο, την πτώση της χούντας. Στη μεταπολίτευση, το Σύνταγμα έγινε πολιτικό κλοτσοσκούφι. Οποια μέτρα ήθελε κάθε κυβέρνηση να προστατεύσει από σύντομη κατάργηση τα έβαζε στο Σύνταγμα, κάνοντας το κείμενό του shopping list προσωρινών και προβληματικών προτεραιοτήτων της στιγμής θέσπισής τους. Η προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Ο Νίτσε έλεγε ότι η ηθική αποτελεί την απολυτοποίηση ενός προσωρινού συσχετισμού δύναμης. Ετσι και η προτεινόμενη αναθεώρηση θα επιδιώξει τη συνταγματική καθιέρωση παροδικών ιδεολογικών προτιμήσεων. Η απαραίτητη ριζική συνταγματική μεταρρύθμιση πρέπει να προετοιμαστεί με έναν μεγάλο εθνικό διάλογο για τον επαναπροσδιορισμό του μέλλοντος της χώρας και όχι μόνο του απονομιμοποιημένου πολιτειακού συστήματος. Ετσι η «συντακτική» δύναμη θα αποδράσει από τα βιβλία ιστορίας και τις ιδιοτέλειες πολιτικών και συνταγματολόγων.

Το φάντασμα της βίας

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην ιδρυτική βία που φτιάχνει κράτη και δίκαια. Ο Αβάς Σεγιές ονόμασε στη Γαλλική Επανάσταση «συντακτική» τη δύναμη του λαού να εξεγερθεί και να αλλάξει τον νόμο και τον κόσμο. Μετά τη νίκη, η συντακτική μετατρέπεται σε «συντεταγμένη» εξουσία, σε σύνταγμα, νόμους, θεσμούς. Οι πετυχημένοι επαναστάτες γίνονται συνήθως οι μεγαλύτεροι συντηρητικοί την επομένη της νίκης τους και ποινικοποιούν τις λαϊκές αντιστάσεις. Η συντακτική δύναμη του λαού που δημιούργησε το νέο δίκαιο εξορκίζεται επιτήδεια, λησμονείται, καταπιέζεται μέσω της επιβολής των κυρίαρχων ιδεών. Αλλά η νομοθετούσα βία δεν εξαφανίζεται. Παραμένει σαν σκιά ή σαν φάντασμα στο σώμα του νόμου.

Μια από τις πιο σημαντικές στρατηγικές σ’ αυτή την πολιτική της λήθης είναι η διαμόρφωση μιας κυρίαρχης ερμηνείας του συντάγματος. Τα ερμηνευτικά πρότυπα νομιμοποιούν την αναγκαιότητα της αρχικής βίας αλλά καταδικάζουν την επιστροφή της. Το βίαιο πρότυπο εγκαταλείπεται στην επιφάνεια αλλά παραμένει στα θεμέλια είτε ως κρατική βία είτε ως αντίσταση του λαού. Η θανατική ποινή, η κρατική καταστολή, οι εκατόμβες στο όνομα της

Advertisements

About Φραπεδόμαγκας

Λατρεύω τον καναπέ. Δε μπορώ να ζω χωρίς αυτόν! Πάντα συντροφιά με τον φραπέ. Είναι το όπλο μου για να αλλάξω την σάπια κοινωνία.
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s